อันตรายจากของเล่น

 

เรียน ผู้รับจดหมายฉบับนี้

ตอนนี้ฉันมีอายุ 21 ปีแล้ว จากเดิมครอบครัวของฉันมีความสมบูรณ์พูนสุข ซึ่งคงไม่ต่างจากครอบครัวอื่น ๆ ในสังคมปัจจุบันนี้แต่ใคร จะไปรู้ว่าเหตุการณ์ไม่คาดฝันได้เกิดกับครอบครัวของฉัน เพียงเพราะสาเหตุเล็ก ๆ ที่มาจากสิ่งที่เรียกว่า ‘ของเล่น’

  ย้อนกลับไปเมื่อวันที่ 18 มิถุนายน 2548 วันนี้เป็นวันเกิดของฉันซึ่งพ่อแม่ได้จัดงานเลี้ยงฉลองวันคล้ายวันเกิดพร้อมของขวัญชิ้นโต ให้แก่ฉัน มันคือ ‘เทดดี้ แบร์ ’ และในวันนี้ พ่อและแม่ยังได้ซื้อรถบังคับวิทยุให้กับน้องชายวัย 10 ขวบของฉันตามคำเรียกร้องด้วย เพื่อป้องกันการงอแง

และนั่นก็กันความโยเยได้อย่างชะงัด ^ - ^

-เวลาผ่านไป 9 เดือน-

ความทุกข์ก็ได้ย่างเข้ามาสู่ชีวิตในครอบครัวหนึ่งบนโลกใบนี้

  สภาพของ ‘เทดดี้ แบร์ ’ ในตอนนี้เริ่มมีฝุ่นละอองเข้ามาเกาะกุมตามส่วนต่าง ๆ ของร่างกาย ดูคล้ายคราบขี้ไคลของคนเราดี ๆ นี่เอง แต่จะสำคัญอย่างไร เมื่อในตอนนี้ความรู้สึกของฉันที่มีต่อหมี ‘เทดดี้ แบร์ ’ ยังคงผูกพันเหมือนเดิมและทวีคูณมากยิ่งขึ้นเสียด้วยซ้ำ

  แต่ร่างกายฉันในตอนนี้เริ่มเกิดอาการผิดปกติ ฉันเริ่มจามเป็นระยะ และเริ่มมีผื่นขึ้นตามตัว ฉันคันมาก แต่ไม่กล้าปรึกษาใครเพราะ อาการคันนี้มันลามไปยังทุกส่วนของร่างกายฉัน แม้กระทั่งจุดซ่อนเร้น

 อาการเริ่มทวีความรุนแรงมากยิ่งขึ้นฉันเริ่มจามเป็นเลือดจนพ่อกับแม่ฉันผิดสังเกตและพาฉันไปปรึกษาแพทย์ที่โรงพยาบาลแห่งหนึ่ง และผลการตรวจครั้งนั้นถือว่าเป็นข่าวร้ายที่สุดในรอบปีของฉัน

  ผลการตรวจทำให้ฉันพบว่า อาการต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นกับฉันในตอนนี้เป็นอาการเริ่มต้นของโรคภูมิแพ้ และโพรงจมูกอักเสบ อันมี สาเหตุสำคัญเกิดจากไรฝุ่น ซึ่งจัดเป็นสัตว์ขนาดเล็กที่พบ ตามธรรมชาติและที่อับชื้น ในขนของเจ้า ‘เทดดี้ แบร์ ’ จึงเข้าข่ายเป็น ที่อยู่อาศัยของเจ้าไรฝุ่นด้วย

  การรักษานั้นก็แสนจะยากลำบากและทำลายชีวิตความเป็นส่วนตัวของฉัน จากเดิมฉันสามารถไปไหนมาไหนได้ตามแต่ใจปรารถนา แต่ตอนนี้ฉันไม่สามารถอยู่ในที่อากาศถ่ายเทไม่สะดวกและมีผู้คนพลุกพล่านได้ เพราะสถานที่เหล่านั้นมีเชื้อแบคทีเรียกระจัดกระจายอยู่ และหากเชื้อโรคเข้าสู่ร่างกายอาจทำให้เกิดความผิดปกติต่าง ๆ ขึ้นได้เช่น อาการเจ็บคอ เกิดภาวะต่อมทอมซิลอักเสบและที่สำคัญ คือทำให้อาการภูมิแพ้กำเริบ ซึ่งอาจทำให้ระบบทางเดินหายใจติดขัดจนอาจถึงแก่ชีวิต ด้วยเหตุผลเหล่านั้นจึงเกินพอ สำหรับการ ลิดรอนอิสรภาพของฉัน

  เหตุการณ์ร้าย ๆ ต่าง ๆ ยังไม่จบลงเพราะในตอนนี้เจ้าน้องชายจอมซนของฉันก็นอนหมดสติอยู่ในห้องไอซียูของโรงพยาบาลเดียวกับ ที่ฉันเคยไปตรวจรักษาโรคภูมิแพ้ แต่อาการของเรา 2 คน แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง

  กระเพาะอาหารน้อย ๆ ของน้องชายฉันในตอนนี้เกิดรอยแผลขนาดเท่านิ้วโป้ง หรืออาจเรียกชื่อโรคชนิดนี้ด้วยภาษาทั่วไปว่า ‘กระเพาะอาหารเป็นแผลและอักเสบ’ ซึ่งอาการของโรคดังกล่าวจะทำให้ผู้ป่วยอาเจียนเป็นเลือดอยู่บ่อยครั้ง และในบางครั้งก็ปวดท้อง ถึงขั้นตัวบิดงอ ซึ่งมันอาจฟังดูไม่ร้ายแรงเท่าไหร่ แต่ถ้าคนที่คุณรักประสบสภาวะเช่นนี้ ฉันถามหน่อยว่า คุณจะรู้สึกอย่างไร

  วันที่ฉันไปฟังสาเหตุการเกิดโรค แพทย์ผู้เชี่ยวชาญเฉพาะด้านบอกกับครอบครัวเราว่าสาเหตุของอาการป่วยเรื้อรังของน้องชาย ฉันเกิดจากสารตะกั่วและสารแมงกานีส ซึ่งสารทั้ง 2 ตัวนี้เป็นตัวการสำคัญสำหรับอาการเกิดโรคต่าง ๆ เช่น โรคเรื้อรังหรือ โรคกระเพาะอาหารอักเสบที่น้องฉันเป็นในตอนนี้ โดยผลสันนิษฐานจากแพทย์ระบุว่า เหตุของการเกิดโรคกระเพาะครั้งนี้ อาจเกิดจาก การที่น้องชายของฉันใช้มือหยิบจับแบตเตอรี่ของเล่นและไม่ยอมล้างมือให้สะอาดก่อนหยิบอาหารมารับประทานนั่นเอง ทางครอบครัว ฉันก็เห็นด้วยกับข้อสันนิษฐานนี้เพราะเรื่องอนามัยของน้องฉันมักถูกทางบ้านดุว่าตักเตือนอยู่บ่อย ๆ

 สำหรับฉันที่กำลังเขียนจดหมายฉบับนี้ส่งไปให้แก่คนรอบข้างนั้นไม่มีจุดประสงค์อื่นใดนอกจากต้องการย้ำเตือนให้พวกคุณเห็นถึงอันตรายที่แฝงอยู่รอบตัวเราไม่เว้นแม้แต่ของเล่นที่มีอันตรายในส่วนของวัสดุของเล่นชิ้นเล็ก
ซึ่งหากทานเข้าไปอาจเกิดอันตรายถึงแก่ชีวิตและรวมถึงเรื่องที่ฉันเล่าให้ฟังมาตั้งแต่ตอนต้นก็คงเป็นอุทาหรณ์ในเรื่องรอบตัวไม่มากก็น้อย

ด้วยความปรารถนาดี
จากฉันเอง

ปล.
ถ้าได้รับจดหมายนี้แล้วกรุณาบอกต่อ
ให้เพื่อนๆทุกคนที่คิดว่าเป็นเพื่อนของคุณ
แล้วอย่าลืมส่งข้อความนี้ต่อให้คนที่คุณรัก
ถ้าคุณไม่ส่งให้ใครเลยคุณอาจจะเสียเพื่อน
และเมื่อถึงตอนนั้น มันก็อาจสายเกินแก้เสียแล้ว…..


อ้างอิงข้อมูลจาก http://webdb.dmsc.moph.go.th
http://www.thaimed.com

 

บทความทั่วไป

บทความเบาสมอง